രാമോ വിഗ്രഹവാൻ ധർമ്മ.

എന്റെ കൃഷ്ണാ
ഇതിപ്പോൾ എന്താ പറയണ്ടേ ന്നറിയുന്നില്യ. കർക്കിടകത്തിൽ രാമായണ മാസമായി ആചരിച്ച്, അമ്പലങ്ങളിലും ഗൃഹങ്ങളിലും എല്ലാ കൊല്ലവും വായിക്കുന്ന വരോട് പറയുന്നു
 'സീത സൽച്ചരിതയാണെന്ന് ശ്രീരാമച്ചന്ദ്രൻ വിശ്വസിച്ചിരുന്നില്യ' എന്ന്. അതും പ്രമുഖ പത്രത്തിൽ. രാമായണവും ഭാഗവതവും ശരിക്ക് മനസ്സിലാക്കാതെ ഒരു തവണയെങ്കിലും മുഴുവനായി വായിക്കാതെയാണ് വായിൽ തോന്നീത് വിളിച്ചു പറയുന്നത്‌. എന്നീട്ടു കാരണം പറയുന്നത് അഗ്നിപ്രവേശം ചെയത് പരുശുദ്ധി ബോധിച്ച സീതയെ ഒരുവന്റെ വാക്ക് കേട്ട് ഉപേക്ഷിച്ചു എന്ന്. ഈ അഗ്നിപ്രവേശം എന്തിനായിരുന്നു എന്നുപോലും മനസ്സിലക്കിയിട്ടില്യ. രാവണൻ അപഹരിക്കുന്നതിനു മുൻപ് തന്നെ സീതാദേവിയെ അഗ്നിമണ്ഡലത്തിൽ സുരക്ഷിതയായി ഇരുത്തിയതിനു ശേഷം മായാസീതയെ ആണ് രാവണൻ കൊണ്ട് പോയത് എന്ന് വ്യക്തമായി പറയുന്നു. യുദ്ധവസാനം അഗ്നിമണ്ഡലത്തിൽ നിന്നും സീതാദേവിയെ വീണ്ടെടുക്കയാണ് അഗ്നിപരീക്ഷയിലൂടെ ചെയ്തത്. ആ രാമൻ സീതയുടെ ചാരിത്രശുദ്ധി സംശയിച്ചീട്ടല്ല സീതാദേവിയെ ഉപേക്ഷിച്ചത്. മന്ഥരയെപ്പോലെ ഒരു നിയോഗം തന്നെയായിരുന്നു അലക്കുകാരനും. ആ വക്കുകളിലൂടെ രാമൻ സീതയെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് രാജ നീതിക്ക് വേണ്ടിയാണ്. പ്രജകൾക്ക് ഒരു തെറ്റിധാരണ പാടില്യ. രാജാവ്‌ തെറ്റ് ചെയ്തു എന്ന് തോന്നിയാൽ പ്രജകളും അത് ചെയ്തെന്നിരിക്കും. അതിനെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ പ്രപ്തനാകണം രാജാവ്‌. അതിനാൽ പ്രത്യക്ഷത്തിൽ രാജ നീതി നടപ്പാക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. പരോക്ഷമായി ചിന്തിച്ചാൽ ഇത് ലോകോപകാരാർത്ഥം ഭഗവാൻ ആടിയ അവതാര ലീലയാണ്. രാമനിലൂടെ ഭഗവാൻ കാണിച്ചു തന്ന, ഒരു സമൂഹത്തില്‍ ആവശ്യമായ ധര്‍മങ്ങള്‍ ആചാര്യമര്യാദകള്‍, ഉത്തമരാജനീതി, ജനക്ഷേമ ധര്‍മം, പുത്രധര്‍മം, സഹോദര സ്നേഹം എന്നിവയെല്ലാം രാമകഥയിലൂടെ ജനങ്ങളിൽ പ്രച്ചരിക്കേണ്ടത്‌ അത്യാവശ്യമാണ്. അതാണ് അവതാരോദ്ദേശ്യം. ആ ഉദ്ദേശത്തെ പൂർണ്ണമാക്കുകയാണ് രാമൻ ചെയ്തത്. സീതയെ എങ്ങോ കൊണ്ട് ഉപേക്ഷിക്കുകയല്ല ചെയ്തത്. വലിമീകിയുടെ ആശ്രമത്തിൽ സുരക്ഷിതമായി ഏൽപ്പിക്കുകകയാണ് ചെയ്തത്. കേവലം ഒരാളുടെ വാക്കുകേട്ട് സംശയിച്ചെങ്കിൽ രാജാവല്ലേ പതിവൃതയല്ലാത്ത പത്നിയെ  വധിക്കമായിരുന്നില്യെ?  അല്ലെങ്കിൽ ഏതെങ്കിലും ഭടനോടു എവിടെയെങ്കിലും കൊണ്ട് പോയി നാടുകടത്താൻ പറയാമായിരുന്നു. അതല്ലാതെ എന്തിന് ഏറ്റവും വിശ്വസ്ഥനനും പ്രിയനുമായ ലക്ഷ്മണനെ ഇതിനു നിയോഗിക്കണം?  ഗർഭിണിയായ സീതയെയാണ് രാമൻ വാല്മീകിയുടെ ആശ്രമത്തിൽ എത്തിക്കാൻ ലക്ഷ്മണനോട്  അവശ്യപ്പെടുന്നത്. ലോകനന്മക്കു വേണ്ട വിത്തുകൾ പാകിയതിനു ശേഷം അതിനെ ശരിയായി പാകപ്പെടുത്തി വളർത്തുവാൻ ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ സ്ഥലത്താണ് രാമൻ ദേവിയെ എത്തിച്ചത്. ഒരു രാജാവെന്ന നിലയിൽ നീതി ചെയ്തപ്പോൾ ഭർത്താവ് എന്ന നിലയിൽ തെറ്റുകരനായി എന്നാണ് മറ്റൊരു വാദം.
ഒരിക്കലും അവിടെയും ച്യുതി സംഭവിചീട്ടില്യ. ഒരു പത്നി അമ്മയാകുമ്പോഴാണ് പരിപൂർണ്ണയാകുന്നത്. സൽപുത്രനുണ്ടാകുവാൻ വേണ്ട നല്ല സാഹചര്യങ്ങൾ ഒരുക്കി കൊടുക്കുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ പതിധർമ്മം. അതിനുതകുന്ന ശാന്തവും സ്വസ്തവുമയ അന്തരീക്ഷത്തിലാണ് സീതാദേവിയെ ഏൽപ്പിച്ചത്. വാല്മീകിയുടെ ആശ്രമത്തിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ എല്ലാം മറന്നു പരമാനന്ദം അനുഭവിക്കുന്നതായി ദേവി രാമാദേവനോട് പറഞ്ഞീട്ടുണ്ട്.  ആനന്ദത്തോട്‌ കൂടി ഇരിക്കേണ്ട സമയമാണ് ഗർഭകാലം. പിന്നീടു  രാമ പുത്രന്മാർ രാമകഥകൾ പാടി നടന്നതായി രാമായണത്തിൽ കാണാം. ശ്രീരാമചന്ദ്ര മഹാരാജാവിന്റെ അപദാനങ്ങൾ എല്ലായിടത്തും പ്രചരിപ്പിച്ചു. ഇവിടെയും ഒന്നോർക്കണം. രാമനിൽ നിന്ന് അനീതിയാണ് സീതക്കുണ്ടായത് എങ്കിൽ ഇതെങ്ങിനെ സംഭവിക്കും? ഒരിക്കലും രാമ വിയോഗം ജാനകിക്ക് ഇല്ല്യ. സർവ്വ വ്യാപിയായ പരമാത്മാവിന്റെ ശക്തി സ്വരൂപിണിയായ ദേവി എപ്പോഴും ഭഗവാനിൽ തന്നെയാണ്. നാം ജപിക്കുന്ന നാമത്തിൽ പോലും ' രാമ രാമ ' എന്നാണ്.  അതിൽ ഒന്ന് രാമനും മറ്റേത് രമയുമാണ്.  ഇതെല്ലം ഉൾക്കൊണ്ടുകൊണ്ട് രാമായണത്തെ അറിഞ്ഞാൽ ആരുടെ വാദഗതിക്കും നമ്മെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്യ.

രാമോ വിഗ്രഹവാൻ ധർമ്മ.

"തമത്ഭുതം ബാലകമംബുജേക്ഷണം "

"തമത്ഭുതം ബാലകമംബുജേക്ഷണം "

എന്റെ കൃഷ്ണാ ഓർത്താൽ എത്ര ശരിയാണ്. കണ്ണനോളം നമ്മേ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നത് എന്താ ഉള്ളത്?  ഒന്നും ഇല്ല്യ. കണ്ണന്റെ കാരുണ്യം, സ്നേഹം, ഭക്തവാത്സല്യം, കരുതൽ എല്ലാമെല്ലാം അത്ഭുതാണ്. കണ്ണന്റെ ഓരോ നാമങ്ങളും അത്ഭുതാണ്.
അംബുജേക്ഷണം  കണ്ണന്റെ താമരക്കണ്ണും ആ നോട്ടവും തന്നെ ഓർത്താൽ അത്ഭുതാണ്. അംബുജേക്ഷണം എന്ന പേരിന്റെ അർത്ഥം ഒന്നാലോചിച്ചു നോക്കൂ
അംബുജം എന്നാൽ താമര താമരയിതൾപോലെ നീണ്ട സുന്ദരമായ കണ്ണോടു കൂടിയവൻ അംബുജേക്ഷണൻ. ഈക്ഷണം നോട്ടം. മനോഹരമായ താമര കണ്ണുകൾ കൊണ്ടുള്ള നോട്ടം തമത്ഭുതം.
താമര ജലത്തിൽ ചളിയിൽ നിന്നും ഉണ്ടായി.
എന്നാൽ ആ ചളിയും ജലവും ഒട്ടും താമരയിതളിൽ പറ്റുന്നില്യ. അതുപോലെ എല്ലാവരെയും തന്നിലേക്ക് ആകർഷിക്കുന്ന ആ മോഹന നയനങ്ങളിൽ പ്രേമം വാത്സല്യം കാരുണ്യം എല്ലാം ഉണ്ട്. എങ്കിലും നിസ്സംഗ ഭാവമാണ് ആ നയനങ്ങളിൽ. താമരയെപ്പോലെ എല്ലാവരെയും ആകർഷിച്ചു ഒന്നിലും ഒട്ടാതെ നിസ്സംഗമായ നേത്രത്തോട് കൂടിയവൻ താമരക്കണ്ണൻ.  ഒന്നിലും ഒരു സംഗമില്ലാതെ സർവ്വ അന്തര്യാമിയായി എല്ലാത്തിനെയും കണ്ടുകൊണ്ടിക്കുന്ന അംബുജേക്ഷണം തമത്ഭുതം.
അംബു ജലം. കണ്ണന്റെ കണ്ണ് കരുണാസമുദ്രമാണ്.
 ജം പ്രകാശം. കാരുണ്യം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളിൽ പരമ പ്രേമത്തിന്റെ പ്രകാശം ഉള്ളതുകൊണ്ട് അംബുജേക്ഷണൻ. ആലോചിച്ചു നോക്കൂ കാരുണ്യത്താൽ നിറഞ്ഞ മഴികളിൽ  പ്രകാശം തട്ടുമ്പോൾ ആ മനോമോഹനമായ നയനങ്ങളുടെ  തിളക്കം. കണ്ണന് തന്റെ ഭക്തനെ കാണുമ്പോൾ ആ കണ്ണിൽ ഒരു പ്രേമ പ്രകാശമുണ്ട്. ഭക്തന്മാരുടെ നേരെ കാരുണ്യം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ  കൊണ്ട് പരമപ്രേമത്തോടെയുള്ള ആ നോട്ടം തമത്ഭുതം.
അംബു  ജലം. ജം എന്നാൽ വേഗം എന്നൊരർത്ഥമുണ്ട്. നമ്മുടെ വസ്ത്രത്തിൽ ജലമായാൽ അത് ശരീരത്തിൽ വേഗം ഒട്ടിപ്പിടിക്കും. കാരുണ്യം നിറഞ്ഞ ആ ഈക്ഷണം ഭക്തനെ കാണുന്ന മാത്രയിൽ ഒട്ടിനിൽക്കും. അതൊകൊണ്ട് അംബുജേക്ഷ്ണൻ. ഭക്തനെ തന്നോട് ചേർത്തുനിർത്തുന്ന കാരുണ്യം നിറഞ്ഞ ആ ഈക്ഷണം തമത്ഭുതം.
അംബു എന്നാൽ നല് എന്ന സംഖ്യ.
ജം എന്നാൽ പ്രകാശം. നാലു ദിക്കിലും പ്രകശം പരത്തുന്ന കണ്ണുകളോട് കൂടിയവൻ അംബുജേക്ഷണൻ. നാലു ദിക്കിലും എന്നു പറഞ്ഞാൽ എല്ലായിടത്തും ഒരുപോലെ തന്റെ പരമ പ്രേമത്തിന്റെ പ്രകാശത്തെ നിറയ്ക്കുന്ന ആ നോട്ടം തമത്ഭുതം.
നാലുവേദപ്പൊരുളായ ഭഗവാൻ  ആത്മജ്ഞാനമാകുന്ന പ്രകാശത്തെ പ്രദാനം ചെയ്യുന്നവനാണ്‌ എന്നത് കൊണ്ട് അംബുജേക്ഷണൻ. ഭഗവാന്റെ ദൃഷ്ടി നമ്മിൽ പതിയുന്ന മാത്രയിൽ എല്ലാ അജ്ഞാനവും നീങ്ങി ആത്മജ്ഞാനം കൈവരുന്നു. അംബു ജേക്ഷണം തമത്ഭുതം.
കണ്ണന്റെ എണ്ണമറ്റ നാമങ്ങൾ ഓരോന്നിനും ഇതുപോലെ  അനന്തമായ അർത്ഥങ്ങൾ ഉണ്ട്.  അതിനെ സാദാ മനനം ചെയ്തു ഓരോ പേരും കേൾക്കുമ്പോൾ കണ്ണനോടുള്ള മധുരഭാവം ഉള്ളിൽ നിറയണം. അതിനാണ് കണ്ണൻ അനേകം നാമങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചത്.

"തമത്ഭുതം ബാലകമംബുജേക്ഷണം"

ഓണം

കര്‍ക്കിടകം പെയ്തൊഴിയാറായി . ഓണത്തിന്‍റെ സന്തോഷവും കൊണ്ട് ചിങ്ങം വരുന്നു.
കർക്കിടകത്തിൽ രാമായണ  ശീലുകൾ കേട്ട് തെളിഞ്ഞ മനസ്സിലേക്ക് കൃഷ്ണഗാഥയുടെ ഈരടികൾ നിഷ്പ്രയസേന ശ്രീകൃഷ്ണപ്രേമം നിറയ്ക്കുന്ന പൊന്നിൻ ചിങ്ങത്തിൽ തിരുവോണം  ആഘോഷിക്കുവാനായി നമ്മൾ കാത്തിരിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ ഓണക്കോടിയും, ഓണസദ്യയും, ആഘോഷങ്ങളും മാത്രമാണോ ഓണം കൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്?

അതിലുപരിയായി ഓണത്തില്‍ നിന്നും അറിയാനും ഉള്‍ക്കൊ ള്ളാനും ഇല്ലേ എന്ന് കൂടി നമുക്ക് ഒരുമിച്ചു ചിന്തിക്കാം എന്ന് തോന്നി. അതുകൊണ്ട് മഹാത്മാക്കള്‍ പകര്‍ന്നു തന്നതും വായിച്ചറിഞ്ഞതും ഉള്‍ക്കൊാണ്ടാതുമായ കാര്യങ്ങള്‍ എല്ലാവര്‍ക്കു മായി പങ്കുവയ്ക്കുന്നു. ഇതും എന്‍റെ കൃഷ്ണന്‍റെ നിയോഗം മാത്രം. അദ്ദേഹം എന്നിലൂടെ പറയുന്നു. ആര്‍ക്കെങ്കിലും ഒരാള്‍ക്ക് ‌ മാത്രമാണെങ്കിലും പ്രയോജനം ഉണ്ടായാല്‍ അത് ശ്രീ കൃഷ്ണാനുഗ്രഹം.

 ചിങ്ങമാസം നമുക്ക് ധന്യമായ രണ്ടു മഹോല്‍സവങ്ങളുടെ മാസമാണ്. തിരുവോണവും അഷ്ടമിരോഹിണിയും.
രണ്ടും പരബ്രഹ്മസ്വരൂപന്‍ ബാലഭാവത്തില്‍ അവതരിച്ചതാണ്. ചിങ്ങമാസത്തിലെ ശുക്ലദ്വാദശിയിലെ തിരുവോണം നാളില്‍ അഭിജിത് മുഹൂര്‍ത്തില്‍ ഉച്ചസമയത്ത് കശ്യപ മഹര്‍ഷിയുടെയും അദിതിയുടെയും പുത്രനായി ഭഗവാന്‍ വാമന മൂര്‍ത്തി അവതരിച്ചു.  വാമനമൂര്‍ത്തിയുടെ അവതാരം ഭക്തന്‍റെ പരമോന്നതിക്കു വേണ്ടിയായിരുന്നു.

ഓണത്തെപ്പറ്റി ചെറുപ്പത്തില്‍ പഠിച്ച കഥ എല്ലാവര്‍ക്കും സര്‍വ്വ സമ്മതനും നല്ല ഭരണകര്‍ത്താവുമായ മഹാബലിയെ അസൂയാലുക്കളായ ദേവന്മാരുടെ ആഗ്രഹനിവര്ത്തിക്കായ്‌ ഭഗവന്‍ കേവലം അഞ്ചു വയസ്സായ മായമനുഷ വേഷത്തില്‍ വന്നു വഞ്ചിച്ചു കൈക്കലാക്കി. അതുകൂടാതെ പാതാളത്തിലേക്ക്‌ ചവിട്ടിത്തഴ്തുകയും ചെയ്തു. എന്നീട്ടും പ്രജാവല്‍സലാനായ മഹാബലി തന്‍റെ പ്രജകളെ കാണാന്‍ കൊതിച്ചു വാമനനോട്‌ യാചിച്ചപ്പോള്‍ കൊല്ലത്തില്‍ ഒരിക്കല്‍ വന്നു കൊള്ളാന്‍ അനുവാദം കൊടുത്തു. അങ്ങിനെ തന്‍റെ പ്രജകളെ കാണാന്‍ വരുന്ന സുദിനമാണ് ഓണം. മഹാബലിയുടെ സമൃദ്ധമായ ഭരണകാലത്തെ ഓര്‍മ്മക്കായാണ് നാം ഇന്ന് ആര്‍ഭാടമായി (അതോ അനാര്‍ഭാടമോ?) ഓണം ആഘോഷിക്കുന്നത്.
ഈ കഥ അറിയാത്ത ഒരു കുഞ്ഞു പോലും പ്രത്യേകിച്ച് ഓണം ദേശീയോത്സവമായി കൊണ്ടാടുന്ന ഈ കേരളത്തില്‍ ഉണ്ടാകില്ല. എന്നാല്‍ ഇതാണോ ശരി? ഈ കഥയുടെ പ്രമാണം എവിടെനിന്നാണ്? ആരെങ്കിലും അതിനെപ്പറ്റി ചിന്തിചീട്ടുണ്ടോ? ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കില്‍ ഈ  തെറ്റിദ്ധാരണ ഒരിക്കലും കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക് പാഠഭാഗമകില്ലയിരുന്നു. നമുക്ക് ഇനിയെങ്കിലും ചിന്തിക്കാം.

ആദ്യമായി ഓണം കേരളീയരുടെ ദേശീയ ഉത്സവമായി മാറിയത് എങ്ങിനെയാണ്‌ ആണെന്ന് ഒന്ന് ചിന്തിക്കാം .മഹാബലി ഒരിക്കലും കേരളം ഭരിച്ച ചക്രവര്‍ത്തി ആയിരുന്നില്ല. ഭാഗവതത്തില്‍ അഷ്ടമ സ്കന്ധം പതിനെട്ടാമത്തെ അദ്ധ്യായത്തില്‍ ഇരുപത്തിഒന്നാം ശ്ലോകത്തില്‍  നര്‍മ്മദാനദിയുടെ വടക്കേ തീരത്തില്‍ ഭൃഗുകച്ഛമെന്നു പേരായ ക്ഷേത്രത്തില്‍ ഉത്തമ യാഗമായ അശ്വമേധയാഗം നടത്തുന്ന യാഗശാലയിലേക്കാണ് വാമനമൂര്‍ത്തി നടന്നു ചെന്നത് എന്ന് പറയുന്നു.

“തം നര്‍മ്മദായാസ്തട ഉത്തരേ ബാലേര്‍-
യ ഋത്വിജസ്തേ ഭൃഗുകച്ഛസംജ്ഞകേ
പ്രവര്‍ത്തയന്തോ ഭൃഗവാ; ക്രതുത്തമം
വ്യചക്ഷതാരാദുദിതം യഥാ രവിം”

ഈ സ്ഥലം ഗുജറാത്തിലെ ഇന്നത്തെ ബറൂച്ച് ആണ്. അതിനാല്‍ അദ്ദേഹം കേരളം ഭരിച്ച രാജാവയിരുന്നില്ല. യുദ്ധത്തില്‍ എല്ലാവരെയും ജയിച്ച് സര്‍വ്വ ലോകങ്ങളും കീഴടക്കിയ അദ്ദേഹം സ്വയം പറയുന്നുണ്ട് ‘ലോകാനാം ഏകമീശ്വരം’ എന്ന്. പിന്നെ എങ്ങിനെയാണ്‌ കേരളത്തില്‍ ഓണം ഇത്രയ്ക്കു പ്രചാരം നേടിയത്?
അതിനെപ്പറ്റി പറഞ്ഞു കേട്ടതും ശരിയാകാന്‍ സാധ്യത ഉള്ളതുമായ ഒരു ചരിത്രം കേട്ടറിഞ്ഞത് പറയാം

പണ്ട് രാജഭരണകാലത്ത് പെരുമാള്‍ രാജവംശത്തില്‍പ്പെട്ട ധര്‍മ്മിഷ്ടനായ രാജാവ്‌ കേരളം ഭരിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹം നല്ല രാജാവും ഭാഗവതനും ആയിരുന്നു. വാമനമൂര്‍ത്തിയായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ഉപാസനാമൂര്‍ത്തി. വാമന ഭഗവാന്‍റെ ജന്മദിനമായ ചിങ്ങമാസത്തിലെ തിരുവോണം അദ്ദേഹം ഉത്സവം പോലെ കൊണ്ടാടി. തൃക്കാക്കരയിലുള്ള വാമനമൂര്‍ത്തി ക്ഷേത്രത്തില്‍ തിരുവോണത്തിന് പത്തുദിവസം മുന്‍പ് അത്തം മുതല്‍ ആഘോഷം തുടങ്ങി. തന്‍റെ പ്രജകള്‍ എല്ലാവരും ഈ ആഘോഷത്തില്‍ പങ്കുചേരണം എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ നിര്‍ദ്ദേശപ്രകാരം ജാതിമതഭേദമന്യേ ദേശീയ ഉത്സവമാക്കി എല്ലാവരും സ്വന്തം വീടുകളില്‍ ഓണം ആഘോഷിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. പത്താം ദിവസം മണ്ണില്‍ പ്രതിമയുണ്ടാക്കി (തൃക്കാക്കരയപ്പന്‍ എന്നാണ് സങ്കല്പം) വാമനമൂര്‍ത്തിക്ക് പൂജയും നൈവേദ്യവും നല്‍കി. എല്ലാവരും സദ്യയും പുതുവസ്ത്രങ്ങളും കളികളുമായി ഓണം ആഘോഷിച്ചു പോന്നു. പിന്നീട് സാമൂതിരിമാരും കോലത്തിരിമാരും കേരളം വിഭജിച്ചു ഭരിച്ചപ്പോള്‍ ആഘോഷങ്ങളിലും മാറ്റങ്ങള്‍ ഉണ്ടായി. അതുകൊണ്ടാണ് മലബാര്‍ ഭാഗത്ത്‌ തൃക്കാക്കരയപ്പനെ വച്ചുള്ള പൂജ സമ്പ്രദായം ഇല്ലാതായത്. എന്നിരുന്നാലും എല്ലാ കേരളീയരും ഓണം ദേശീയ ഉത്സവമായി കണക്കാക്കി ആഘോഷിച്ചു പോന്നു. ഇതാണ് ഓണം കേരളത്തിന്‍റെ ഉത്സവമായി മാറുവാന്‍ പറയപ്പെടുന്ന ഒരു വിശ്വസനീയമായ കാരണം. ഓണത്തിന് വാമനമൂര്‍ത്തിയെ മാത്രമല്ല മഹാബലിയെയും പൂജിക്കുന്നു.

ഭാഗവതം അഷ്ടമസ്കന്ദത്തില്‍ പതിനഞ്ചു മുതല്‍ ഇരുപത്തിമൂന്ന് വരെയുള്ള അദ്ധ്യായങ്ങളില്‍ ആണ് മഹാബലിയുടെ ചരിത്രം വവരിക്കുന്നത്. ദേവന്മാര്‍ക്കുവേണ്ടി അസുരചക്രവര്‍ത്തിയായ മഹാബലിയെ ബാലവേഷത്തില്‍ വന്നു വഞ്ചിച്ചുവെന്നും പാതാളത്തിലേക്ക്‌ ചവിട്ടിത്താഴ്ത്തി എന്നും ഉള്ള തെറ്റിദ്ധാരണ ഈ അദ്ധ്യായങ്ങള്‍ ശരിയായി വായിച്ചാല്‍ മാറും. മാത്രമല്ല മഹാബലിയുടെ മഹത്വത്തെ മനസ്സിലാക്കാനും ഭഗവാന്‍റെ ഭക്തവാത്സല്യത്തെ മനസ്സിലാക്കുവാനും സാധിക്കും. ദേവന്മാര്‍ക് സ്വര്‍ഗ്ഗം നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്നറിഞ്ഞ അദിതി മാതാവ്‌ ഒരിക്കലും അസുര നിഗ്രഹത്തിനുള്ള വരം വേണമെന്ന് തന്‍റെ പതിയായ കശ്യപ മഹര്‍ഷിയോട് ആവശ്യപ്പെട്ടില്ല.

(അദ്ധ്യായം 16 ശ്ലോകം 17)
യഥാ താനി പുന: സാധോ! പ്രപദ്യേരന്‍ മമാത്മജാ:
തഥാ വിധേഹി കല്യാണം ധിയാ കല്യാണകൃത്തമ!

തന്‍റെ പുത്രന്മാര്‍ക്കു വീണ്ടും ഐശ്വര്യവും സ്ഥാനമാനങ്ങളും ലഭിക്കാന്‍ മംഗളമായ വരം തരണം എന്നാണ് ആവശ്യപ്പെട്ടത്. ഇതുകേട്ട കശ്യപ മഹര്‍ഷി മമതാബന്ധത്തിന്‍റെ ശക്തിയെപ്പറ്റി ഓര്‍ത്ത്  ഭഗവാന്‍റെ മയാബലം അത്ഭുതം തന്നെ എന്നു പറയുന്നു. ഈ ദുഖത്തിന് പരിഹാരമായി ഭഗവാനെ ഭജിക്കൂ എന്നാണ് അദ്ദേഹം പത്നിയോട് ആവശ്യപ്പെട്ടത്.
അതിനായി പയോവൃതം ഉപദേശിച്ചു.
വൃതാവസാനം അദിതീകശ്യപരുടെ പുത്രനായി ഭഗവാന്‍ ബാലഭാവത്തില്‍ ചിങ്ങമാസത്തിലെ ശുക്ലദ്വാദശിയിലെ തിരുവോണം നാളില്‍ അഭിജിത് മുഹൂര്‍ത്തില്‍ ഉച്ചസമയത്ത് അവതരിച്ചു. തപസ്സിന്‍റെ ഫലമായോ
ദേവ രക്ഷണത്തിനു വേണ്ടിയോ ആയിരുന്നില്ല ഭഗവാന്‍റെ അവതാരം. പ്രത്യക്ഷത്തില്‍ അങ്ങിനെ തോന്നുമെങ്കിലും ഭക്തവാത്സല്യത്താല്‍ ഭക്തോത്തമനായ ബലിയെ ഉദ്ധരിക്കുക എന്നായിരുന്നു ഭഗവാന്‍റെ ലക്‌ഷ്യം. കേവലം ബ്രാഹ്മണ ബാലനായി വന്നത് ഒരിക്കലും ബലിയെ വഞ്ചിക്കനായിരുന്നില്ല. ഭഗവാന്‍റെ വാമന സ്വരൂപം ഈശ്വര കാരുണ്യത്തിന്‍റെ മൂര്‍ത്തിരൂപമാണ്.
പൊക്കം കുറഞ്ഞതുകൊണ്ടാണ്‌ ഭഗവാന് വാമനൻ എന്നു പേര് വന്നത് എന്നൊരു തെറ്റിധാരണയുണ്ട്.
വാമം വൽഗു ശരീരം അസ്യ അസ്തി വാമന:  വാമം ന്ന് വെച്ചാൽ സൗന്ദര്യം ന്നാണ് അർത്ഥം...
അത്യാകർഷകമായ സൗന്ദര്യം ഉള്ളതുകൊണ്ടാണ്  ഭഗവാന് വാമനൻ എന്ന് പേര് വന്നത്.

ഭഗവാന് ചിന്തിക്കുന്ന മാത്രയില്‍ ബലിയെ ഇല്ലാതാക്കാം. എന്നാല്‍ തന്‍റെ ഭക്തനെ തന്നെക്കാള്‍ ഉയര്‍ത്തണം എന്നതുകൊണ്ടാണ് ഇത്തരം ഒരു ലീലാനാടകം ആടിയത്. സര്‍വ്വ പ്രപഞ്ചത്തിന്‍റെയും നാഥനായ ഭഗവാന്‍ ഭക്തനെ ഉദ്ധരിക്കാന്‍ എത്രവരെ താഴുവാനും ഒരു മടിയും ഇല്ല. നാം ഓരോരുത്തരും സ്വീകരിക്കേണ്ട പാഠമാണ്. നാം എത്ര വലിയ നിലയിലായാലും ഒരാളെ നന്മയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാന്‍ അയാളോടൊപ്പം നില്‍ക്കണം എന്ന വലിയ പാഠം ചെറിയ ശരീരത്തെ സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് ഭഗവാന്‍ പറഞ്ഞു തന്നു. ( ഇതിനു മുന്‍പ് ഹിരണ്യക്ഷന്‍റെ മുന്‍പില്‍ കേവലം പന്നിയുടെ രൂപം സ്വീകരിച്ചും ഭഗവാന്‍ ഇത് നമ്മോടു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.) വാമന സ്വരൂപിയായ ഭഗവാന്‍ ഇത് മാത്രമല്ല പറയുന്നത്.

മഹാബലി അസുരകുല ജാതനാണെങ്കിലും സല്‍ഗുണസമ്പന്നന്‍ ആയിരുന്നു. സര്‍വ്വാത്മ ഭാവത്തോടെ ഗുരുവായ ശുക്രാചാര്യരെ ശരണം പ്രപിച്ചതിനാല്‍ ഗുരുവിന്‍റെ പരമ പ്രീതി അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായി. നാം ഇന്ന് മാധ്യമങ്ങളില്‍ക്കൂടി കാണുന്ന കുടവയറും കൊമ്പന്‍മീശയും എല്ലാമുള്ള വിചിത്ര രൂപമല്ല  മഹാബലിയുടെത്‌. പരമഭക്തനായ ബലി പൂജകളും യാഗങ്ങളും സല്‍ക്കര്‍മ്മങ്ങളും നിമിത്തം അതീവ തേജസ്വി ആയിരുന്നു. ആഹുതികൊണ്ട് ജ്ജ്വലിക്കുന്ന ആഹവനീയാഗ്നി എന്നപോലെ ശോഭിക്കുന്നു എന്ന് ഭാഗവതത്തില്‍ ബലിയെ വര്‍ണ്ണിക്കുന്നു. ഇന്ദ്രനെ മുട്ടിലിഴയിച്ച ഒരു സുന്ദര യൗവനം ഉണ്ടായിരുന്നു മഹാബലിക്ക്. വയറുന്തിയ പരിഹാസ്യരൂപത്തിൽ ഭാഗവതോത്തമാനായ മഹാബലിയെ ദയവായി അപമാനിയ്ക്കരുത്. ഇന്ദ്രിയ ശക്തി, മനശ്ശക്തി, ദേഹശക്തി, പ്രഭാവം ഭക്തി എന്നിവകളാല്‍ ആരാലും തോല്‍പ്പിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ഗുണങ്ങള്‍ ബലിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാം തികഞ്ഞ ബലിക്ക് ഈ വക ഗുണങ്ങളിലെല്ലാം അതിയായ അഹങ്കാരവും ഉണ്ടായിരുന്നു. ലോകാനാം എകമീശ്വരം എന്ന് സ്വയം വിശേഷിപ്പിച്ചിരുന്നു. ബലിയുടെ സര്‍വ്വ നാശത്തിനും കാരണമായേക്കാവുന്ന ഈ അഹങ്കാരത്തെ നശിപ്പിക്കനാണ് ഭഗവാൻ വാമനനായി അവതരിച്ചത്.  കാരണം ഭക്താഗ്രഗണ്യനായ പ്രഹ്ലാദനെ അനുഗ്രഹിച്ചു ഭഗവാന്‍ പറഞ്ഞീട്ടുണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ഇരുപത്തിയൊന്നു തലമുറ പവിത്രമാക്കി ഞാൻ കാത്തു സംരക്ഷിച്ചു കൊള്ളാം എന്ന്.   എല്ലാവര്ക്കും ഉള്ളില്‍ ആത്മാവായി വാഴുന്ന ഭഗവാന് ഒരു മാത്രകൊണ്ട് ഈ അഹങ്കാരത്തെ നശിപ്പിക്കാന്‍ കഴിയും. പക്ഷെ ഭഗവാന് പ്രിയം തന്നെ പൂജിക്കുന്നതിനെക്കാള്‍ തന്‍റെ ഭക്തനെ ബഹുമാനിക്കുകയും പൂജിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിലാണ്. അതിനാല്‍ ഭക്തന്‍റെ മഹത്വത്തെ ഉയര്‍ത്താനായി ഭഗവാന്‍ ചെറിയവനായി വന്നു മൂന്നടി മണ്ണ് യാചിച്ചു. വാങ്ങുന്നവനെക്കള്‍ ഉയര്‍ന്നാണ് കൊടുക്കുന്നവന്‍റെ കൈകള്‍. ദാനത്തിന്‍റെ മഹാത്മ്യത്തെക്കൂടി ഇവിടെ കാണിച്ചു തരുന്നു. കേവലം നിസ്സാരമായ മൂന്നടി മണ്ണ് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ബലിയുടെ അഹങ്കാരം “ലോകാനാം ഏകമീശ്വരം” എന്ന വാക്കിലൂടെ പുറത്തു വന്നു. അപ്പോഴാണ് ഭഗവാന്‍ ത്രിവിക്രമ സ്വരൂപം കൈ ക്കൊണ്ടത്.

ഗുരോരനുഗ്രഹെണൈവ
പുമാന്‍ പൂര്‍ണ്ണ പ്രശാന്തയേത്

ഗുരുവിന്‍റെ അഹൈതുകകൃപകൊണ്ടാണ്‌ ഒരുവന്‍ ആത്മതത്വം സാക്ഷാത്ക്കരിച്ച് നിത്യാനന്ദമനുഭവിക്കാന്‍ കഴിയുന്നത്‌. ഗുരു ഈശ്വര തുല്യനാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ശിഷ്യന്‍റെ കീര്‍ത്തിയും പ്രശസ്തിയും അദ്ദേഹത്തെ സന്തുഷ്ടനാക്കുന്നു. വാമനമൂര്‍ത്തി മൂന്നടി മണ്ണ് യാചിച്ചപ്പോള്‍ ബലിയുടെ ഗുരുവായ ശുക്രാചാര്യര്‍ പറഞ്ഞതൊന്നും ഈ ദാനം മുടക്കാനയിരുന്നില്ല. ബലിയുടെ അറിവും ഭക്തിയും സത്യസന്ധതയും എടുത്ത് കാണിക്കാനായിരുന്നു നരകത്തേയോ സ്ഥാനഭ്രംശത്തേയോ മരണത്തെയോ ഞാന്‍ ഒട്ടും തന്നെ ഭയപ്പെടുന്നില്ല. എന്നാല്‍ ബ്രഹ്മജ്ഞരെ അപമാനിക്കുന്നതിന് ഞാന്‍ ഭയപ്പെടുന്നു എന്ന ബലിയുടെ വാക്കുകള്‍ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ മഹാത്മാക്കളോടുള്ള ബഹുമാനത്തെ മനസ്സിലാക്കിത്തരുന്നു. യഗാദികള്‍ക്കൊണ്ട് യാതോരുത്തനെ സത്തുക്കള്‍ സമാരാധിക്കുന്നുവോ ആ വിഷ്ണുവാണ് എന്‍റെ മുന്‍പി്ല്‍ വന്ന് യാചിക്കുന്നത്‌ എങ്കില്‍ ഭഗവാനാഗ്രഹിക്കുന്ന ഭൂമി ഞാന്‍ ദാനം ചെയ്യും എന്ന പ്രസ്താവന അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ഭക്തിയേയും ഉറച്ച സത്യസന്ധതയേയും മനസ്സിലാക്കി തരുന്നു. ഭാഗവതത്തില്‍ ഋഷഭോപദേശത്തില്‍ പറയുന്നു, ഭഗവാനില്‍ നിന്നും വിപരീതമായി നില്ക്കാന്‍ പറയുന്ന ഗുരു ഗുരുവല്ല എന്ന്.(ഗുരൂര്‍ ന്ന സ സ്യാത്‌ ) ഭഗവത് വിപരീതമായി പറയുന്നത് ഗുരുവയാല്‍പ്പോലും സ്വീകരിക്കേണ്ടതില്ല എന്ന ആ ഉപദേശത്തെ ബലി ഇവിടെ പ്രാവര്‍ത്തികമാക്കി. ശിഷ്യന്‍റെ ഈ മഹത്വത്തെ എല്ലാവര്‍ക്കും മനസ്സിലാക്കി കൊടുക്കുക എന്നത് തന്നെ ആയിരുന്നു ശുക്രാചാര്യരുടെ ഉദ്ദേശം. നീ സര്‍വ്വ ഐശ്വര്യത്തില്‍ നിന്നും ഭ്രഷ്ടനായി തീരട്ടെ എന്ന ശുക്രാചാര്യരുടെവാക്കുകള്‍ ശാപമായി തോന്നാമെങ്കിലും അത് ഒരു അനുഗ്രഹം തന്നെ ആയിരുന്നു. ഞാന്‍ എന്‍റെ എന്നീ മനോഭാവത്തോടെ ലൌകികമായി നേടിയതെല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കുമ്പോള്‍ മാത്രമേ മനശ്ശുദ്ധി വന്ന് ആത്മ സാക്ഷാത്ക്കാരം കൈവരിക്കാന്‍ സാധിക്കുകയുള്ളൂ. അതിനു വേണ്ടി ശുക്രാചാര്യര്‍ ശിഷ്യനെ പരോക്ഷമായി അനുഗ്രഹിക്കുകയായിരുന്നു. ഇത്രയും സല്‍ഗുനണസമ്പന്നനായ ബലിയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ദോഷം സര്‍വ്വ നാശത്തിനും കാരണമായേക്കാവുന്ന അഹങ്കാരമായിരുന്നു. അതിനു മുന്‍പിലാണ് ഭഗവാന്‍ ത്രിവിക്രമ സ്വരൂപനായി നിന്നത്. ഭക്തന് ഒരിക്കലും ച്യുതി ഉണ്ടാകാന്‍ അനുവദിക്കില്ല എന്നതാണ് ഭഗവാന്‍റെ മതം. ഹേ ബലേ ! നിന്‍റെ അഹങ്കരത്തെക്കാള്‍ എത്രയോ വലിയതാണ് എനിക്ക് നിന്നോടുള്ള സ്നേഹ വാത്സല്യം എന്ന് കാണിച്ചുകൊണ്ട് ഭഗവാന്‍ കാരുണ്യത്തിന്‍റെ മൂര്‍ത്തീ രൂപം കൈക്കൊണ്ട് നിന്നു.
സര്‍വ്വം ഭഗവാന് സമര്‍പ്പിക്കുകയെന്ന മഹത്തായ കര്‍മ്മം ചെയ്തപ്പോള്‍ ബലി മഹാബലി ആയിത്തീർന്നു . സര്‍വ്വ സമര്‍പ്പംണം ചെയ്ത ഭക്തന് ഭഗവാന്‍ തന്‍റെ കാരുണ്യത്തിന്‍റെ മൂര്‍ത്തീ ഭാവമായി ത്രിവിക്രമ സ്വരൂപം കാണിച്ചു കൊടുത്തു .അത് കണ്ട മഹാബലി അഹന്ത നശിച്ച് നിര്‍മ്മല ഹൃദയത്തോടെ ഭഗവല്‍ പദങ്ങളെ തന്‍റെ ശിരസ്സിലേറ്റിക്കൊണ്ട് പരമാനന്ദത്തെ അനുഭവിച്ചു. “അഹം ഭക്ത പരാധീന “ എന്ന് ഭഗവാന്‍ അംബരീക്ഷ ചരിതത്തില്‍ ദുര്‍വ്വാസാവ് മഹര്‍ഷിഹയോട് പറയുന്നത് പ്രത്യക്ഷത്തില്‍ ഇവിടെ കാണാന്‍ കഴിയും. തന്‍റെ ഭക്തന് എന്ത് തന്നെ നല്കി്യാലും ഭഗവാന് തൃപ്തിയാവില്ല. അതാണ് ഭക്തിയുടെ മഹത്വം. സ്വര്‍ഗ്ഗാധിപത്യത്തിനു പകരം ദേവാദികള്‍പ്പോലും കൊതിക്കുന്ന പരമോന്നതമായ സുതലത്തില്‍ മഹാബലിക്ക് ആധിപത്യം നല്‍കി. അതും കൂടാതെ സര്‍വ്വദാ ദര്‍ശനമരുളിക്കൊണ്ട് സുതലത്തിന്‍റെ  കാവൽക്കാരനായി വാമനമൂര്‍ത്തി മഹാബലിയോടൊപ്പം സുതലത്തില്‍ സദാ വസിക്കുന്നു.

പ്രപഞ്ചത്തിന്‍റെ നാഥനായ ഭഗവാനെ സര്‍വ്വാത്മനാ ശരണം പ്രാപിച്ചാല്‍ കാരുണ്യ മൂര്‍ത്തിയായ ഭഗവാന്‍റെ ഭക്തവാത്സല്യത്താല്‍ സായൂജ്യം നേടാം എന്ന സത്യമാണ് ഈ ചരിത്രം നമുക്ക് മനസിലാക്കി തരുന്നത്. ഇതില്‍ നിന്നും നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാനും ഉള്‍ക്കൊള്ളാനും
വളരെയധികം ഉണ്ട്. ശ്രദ്ധാഭക്തിഭാവത്തോടെ സര്‍വ്വം സമര്‍പ്പിച്ച്‌ ഗുരുനാഥനെ ആശ്രയിച്ചാല്‍ അദ്ദേഹം ശിഷ്യന്‍റെ അജ്ഞാനത്തെ അകറ്റി അവനെ പരിപൂര്‍ണനാക്കുന്നു. ജീവന്‍ ഹാനി സംഭവിക്കും എന്ന് വന്നാലും സത്യ ധര്‍മ്മങ്ങളെ വെടിയരുത്. ശ്രദ്ധാഭക്തി ഭഗവാനില്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ ജീവിത ചര്യയില്‍ കോട്ടം സംഭവിച്ചാലും ച്യുതിയില്ലാതെ അച്യുതനായ ഭഗവാന്‍ സംരക്ഷിക്കും. നമ്മെ ആശ്രയിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ഒരു വീഴ്ച വരും എന്ന് കാണുമ്പോള്‍ എത്ര വലിയവനായാലും അതിനെ വെടിഞ്ഞു അശ്രിതന് തുണയായി കൂടെ ഉണ്ടാകണം. മറ്റുള്ളവരുടെ ഉയര്‍ച്ചയില്‍ ആനന്ദിക്കണം. പരസ്പരം സ്നേഹവും ബഹുമാനവും ഉണ്ടാകുമ്പോള്‍ അവിടെ ആനന്ദം കടന്നു വരുന്നു.

ഓണത്തിന് നാം മുറ്റത്ത്‌ ചാണകം മെഴുകി പൂക്കളം ഒരുക്കുന്നത് വാമനമൂര്‍ത്തിയെ പൂജിക്കുവാനുള്ള സ്ഥലമാണ്. പൂവ്വ് മസസ്സിന്‍റെ പ്രതീകമാണ്‌. മാലിന്യം നിക്കി പരിശുദ്ധമായ മനസ്സില്‍ ആണ് ഭഗവാന് ഇരിപ്പിടം നല്കു്ന്നത്. ഇവിടെ പൂജിക്കുന്നത് തൃക്കാക്കരയപ്പനായ ത്രിവിക്രമ മൂര്‍ത്തി്യെ ആണ്. ഭക്തനു വേണ്ടി പ്രകടമായ കാരുണ്യത്തിന്‍റെ മൂര്‍ത്തീ ഭാവം. മാത്രമല്ല അതോടൊപ്പം മഹാബലിയേയും പൂജിക്കുന്നു. ഭക്തനേയും ഭഗവാനേയും ഒരുപോലെ പൂജിക്കുന്ന മഹത്തായ ആഘോഷം. പരസ്പരം സ്നേഹിക്കാനും ബഹുമാനിക്കാനും ഒരുമിച്ചു നില്ക്കാകനും നാം ഓരോരുത്തരും പൂര്‍ണ്ണ മനസ്സോടെ തയ്യാറാകണം.  ഇതാണ് ഓണം നമുക്ക് പകര്‍ന്നു തരുന്ന മഹത്തായ സന്ദേശം. ഒരു പക്ഷെ ഈ സന്ദേശം പ്രജകള്‍ക്ക് പകര്‍ന്നു നല്കുക എന്ന ഉദ്ദേശമായിരുന്നിരിക്കാം രാജാവ്‌ തിരുവോണം ദേശീയോത്സവമാക്കുവാന്‍ തീരുമാനിച്ചതിന് ഒരു കാരണം.
ഇതെല്ലാം ഉള്‍ക്കൊണ്ടു കൊണ്ടുള്ളതാകട്ടെ ഇനിയുള്ള നമ്മുടെ ഓണം, സ്നേഹത്തിന്‍റെയും, സഹോദര്യത്തിന്‍റെയും ആത്മാര്‍ത്ഥേതയുടെയും ഒത്തൊരുമയുടെയും തിരുവോണം. എല്ലാവര്‍ക്കും ഭഗവത്കാരുണ്യവും നന്മയും ഉണ്ടാകട്ടെ.

അക്ഷയതൃതീയ

ന്റെ കൃഷ്ണാ ! 
നിപ്പോൾ അക്ഷയതൃതീയയുടെ തിരക്കയീലോ ല്ലേ? എന്താണ് അക്ഷയ തൃതീയയുടെ മഹത്വം ന്ന് അറിയോ? ഇന്നെല്ലാവരും അത് സ്വർണ്ണം വാങ്ങാനുള്ള ദിവസായി മാറ്റി.

അതെ ഒരുപാട് സ്വർണ്ണം വാങ്ങിക്കുമ്പോൾ ഒരു കാര്യം കൂടി ഓർക്കണേ . കലിക്കിരിക്കാൻ വേണ്ടി കലി ചോദിച്ചു വാങ്ങിയ ഇരിപ്പിടാണ് അത് . സ്വർണ്ണത്തിലിരുന്ന് കലീം കൂടെപ്പോരും.അക്ഷയമായ കരുത്തോടെ നമ്മുടെ കൂടെ എന്നും ണ്ടാവും . പിന്നെ കണ്ണനെ വിളിച്ചു കരഞ്ഞീട്ടു കര്യല്യാ ട്ടോ .അക്ഷയ തൃതീയയുടെ മഹത്വം സ്വർണ്ണം വങ്ങലൊന്നും അല്ല. 

അക്ഷയം എന്നാൽ ഒരിക്കലും നാശാമില്ലാത്തത് . എത്ര എടുത്താലും തീരാത്തത് എന്നെല്ലാം അർത്ഥം. കണ്ണൻ , വനവാസക്കാലത്ത് പാഞ്ചാലിക്ക് കൊടുത്ത അക്ഷയപാത്രം ഓർമ്മേല്ല്യെ? എത്ര എടുത്താലും നിറയുന്ന പാത്രം . 

മേടമാസത്തിലെ കറുത്തവാവ് കഴിഞ്ഞാൽ വൈശാഖ മാസം ആരംഭിക്കുന്നു. വൈശാഖത്തിലെ വെളുത്ത പക്ഷത്തിലെ തൃതിയ ആണ് അക്ഷയതൃതീയ .ബലരാമ ജയന്തി എന്ന പേരിലും ഈ ദിനം ആചരിക്കപ്പെടുന്നു. ഏറ്റവും പുണ്യമേറിയതാണ് വൈശാഖ കാലം. 

കലിയുടെ പ്രഭാവത്താൽ അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ ചെയ്തു പോയ കർമ്മപ്പിഴകൾ ഈ പുണ്യ മാസം ചെയ്യുന്ന സൽക്കർമ്മങ്ങൾ കൊണ്ട് ഇല്ലാതാവുന്നു. കലിക്ക് ശക്തി കുറയുന്ന കാലം . ഈ സമയത്ത് ചെയ്യുന്ന പുണ്യ കർമ്മ ഫലത്താൽ കലിയുടെ ദോഷങ്ങൾ ബാധിക്കാതെ അത് ഒരു രക്ഷാകവചമായി തീരും എന്നൊരു ഗുണം കൂടി പറയുന്നുണ്ട് .

വൈശാഖ മാസത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ദിനമാണ് അക്ഷയ തൃതീയ .
പാഞ്ചാലിക്കു ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ അക്ഷയപാത്രം നൽകിയ ദിവസമാണ്. 
വേദവ്യാസൻ മഹാഭാരത കഥ എഴുതിത്തുടങ്ങിയതും ഈ പുണ്യ ദിനം തന്നെയാണ് എന്നുപറയപ്പെടുന്നു .
കുചേലൻ കൃഷ്ണനെ കാണാൻ പോയതു അക്ഷയ തൃതീയ ദിവസമാണ് . 
പരശുരാമന്‍ ജനിച്ചത് ഈ നാളിലാണെന്നും , ഭഗീരഥന്‍ തപസ്സു ചെയ്ത് ഗംഗാനദിയെ ഭൂമിയിലേക്കിറക്കിയത് ഈ ദിനത്തിലാണെന്നുമൊക്കെ ഐതിഹ്യങ്ങള്‍ വേറെയുമുണ്ട്. വൈശാഖമാസത്തിലാണ് നരസിംഹമൂർത്തിയുടെ ജനനം . അതൊക്കെ കൊണ്ടാണ് വൈശാഖ മാസം പുണ്യമായി തീർന്നത്. ഈ മാസത്തിൽ വിഷ്ണുപൂജയ്ക്കും ഭാഗവത പാരായണത്തിനും കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം ഉണ്ട് .

ഈ പുണ്യ ദിനത്തിൽ ദാന ധർമ്മങ്ങൾ നടത്തുക പിതൃതർപ്പണം ചെയ്യുക ,പുണ്യഗ്രന്ഥങ്ങൾ വായിക്കുക , ഭാഗവത ശ്രവണം ചെയ്യുക ,സത്സംഗം , പൂജ , ജപം തുടങ്ങിയ സല്ക്കർമ്മങ്ങളാണ് ചെയ്യേണ്ടത് . അന്ന് ചെയ്യുന്ന കർമ്മങ്ങൾക്കെല്ലാം അക്ഷയഫലത്തെ (നശിക്കാത്തത്) പ്രദാനം ചെയ്യുന്നു എന്ന് വിഷ്ണു പുരാണത്തിലും നാരദ ധർമ്മസൂത്രത്തിലും (ഈ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ആധികാരികമായി അറിയില്യ . വയിചീട്ടില്യ . ഒരു മഹാത്മവിൽ നിന്നും കേട്ട അറിവാണ് ) വിവരിച്ചിട്ടുണ്ട് .

ഈ ദിവസം പുണ്യകര്‍മ്മങ്ങള്‍ ചെയ്യുന്നവര്‍ക്ക്‌ വിഷ്ണുവിന്റെ ദര്‍ശനം ലഭിക്കുമെന്നും, സര്‍വ്വ പാപങ്ങളില്‍ നിന്നും മുക്തി പ്രാപിക്കുമെന്നും അക്ഷയ മായ പുണ്യം കൈവരുമെന്നും പുരാണങ്ങളിൽ പറയപ്പെടുന്നു. ദുഷ്ക്കർമ്മങ്ങളാണെങ്കിൽ അവയ്ക്കും അക്ഷയ ഫലങ്ങൾ ഉണ്ടാകും എന്ന് മറക്കരുത് .

വിശന്നുവലഞ്ഞുവരുന്നവര്‍ക്ക്‌ ആഹാരം കൊടുക്കുക, ദാഹജലവും ആതപത്രവും നല്‍കുക, വസ്ത്രദാനം ചെയ്യുക, അഥിതികളെ ഉപചരിക്കുക, സജ്ജനങ്ങളെ ആദരിക്കുക ,സ്നേഹവും ആത്മാർത്ഥതയും ഉള്ള വാക്കുകൾ കൊണ്ട് മറ്റുളവരെ ആശ്വസിപ്പിക്കുക തുടങ്ങിയ സല്‍ക്കര്‍മ്മങ്ങള്‍ അക്ഷയ തൃതീയയില്‍ അനുഷ്ഠിക്കുവാന്‍ വ്യാസഭഗവാന്‍ ഉപദേശിക്കുന്നുണ്ട് .

ഈ സുദിനത്തില്‍ വ്രതാനഷ്ഠാനങ്ങളോടെ ശ്രീകൃഷ്ണ പരമാത്മാവിനെ വിനെ ധ്യാനിച്ച്‌ പാപമോചനം പ്രാപിച്ച പലരുടെയും കഥകള്‍ പുരാണേതിഹാസങ്ങളില്‍ വിവരിക്കുന്നു.

വിഷമഘട്ടത്തിലായിരുന്ന ദേവേന്ദ്രനോട് ബൃഹസ്പതി 
ഉപദേശിക്കുന്നത്‌ ഇപ്രകാരമാണ്‌: 

“ഇന്ദ്രാ ഒട്ടും വിഷമിക്കേണ്ടതില്യ .അക്ഷയ തൃതീയയില്‍ യഥാവിധി സ്നാന, ദാന, വ്രത ശുദ്ധിയോടെ ഭഗവാനെ ഭജിച്ചാല്‍ എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിക്കും, ദേവദേവനായ പരമാത്മാവിന്റെ പ്രീതി ലഭിക്കും.”

എല്ലാവർക്കും ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന ദാനധർമ്മാദികൾക്ക് വളരെ പ്രാധാന്യം എടുത്തു പറയുന്നു . ആ ദാനം എങ്ങിനെ ഉള്ളതായിരിക്കണം എന്നും പറയുന്നുണ്ട്.

നമുക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയങ്കരമായ വസ്തുക്കള്‍ മറ്റുള്ളവർക്ക് ഉപകാരപ്പെടുന്നതുപോലെ ദാനം ചെയ്‌താൽ അക്ഷയമായ ഫലം ലഭിക്കുമെന്ന് പുരാണങ്ങള്‍ ഉൽഘോഷിക്കുന്നു.

ഇതെല്ലം ഉൾക്കൊണ്ടുകൊണ്ട് ഈ അക്ഷയ തൃതീയ പുണ്യ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ വായിക്കുക , ഭാഗവത ശ്രവണം ചെയ്യുക ,സത്സംഗം , പൂജ , ജപം, ദാനം എന്നീ സൽക്കർമ്മങ്ങളാൽ മനസ്സ് കണ്ണനോട് ചേർത്ത് വച്ച് കൃഷ്ണപ്രേമത്തെ വളർത്താം . എല്ലാവർക്കും ഉള്ളിൽ ആത്മാവായി കുടികൊള്ളുന്ന ആ കണ്ണനുള്ള പ്രേമപൂജയായി എല്ലാവരെയും മനസ്സ് നിറയെ ആത്മാർഥമായി സ്നേഹിക്കാം . 

രാധേ ശ്യാം !

പരമ പ്രേമം

കേവലം ഭോഗ സുഖങ്ങൾക്കും  നശ്വരമായ അറിവിനും കീർത്തിക്കും വേണ്ടി പ്രയത്നിക്കുമ്പോൾ ലോകധർമ്മം, ഗൃഹധർമ്മം, വേദധർമ്മം എന്നിവയെല്ലാംതന്നെ അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ പരിപാലിക്കണം. അതല്ല എങ്കിൽ ആ കർമ്മങ്ങൾ മൂലമുണ്ടാകുന്ന ദോഷങ്ങൾ അനുഭവിക്കേണ്ടി വരുന്നു. എന്നാൽ പ്രേമമാർഗ്ഗത്തിലൂടെ ഭഗവാനിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കുന്നവന് ഇതൊന്നും തന്നെ ബാധകമകുന്നില്ല.കാരണം അവന്‌ ലക്‌ഷ്യം ഒന്നേ ഉള്ളൂ. പരമപ്രേമസ്വരൂപനായ ഭാഗവാൻ.മറ്റുള്ള മനുഷ്യ കാമനകളെല്ലാംതന്നെ ശരീരാധിഷ്ടിതമാണ്. എത്ര കൂടുതൽ അതിലേക്കു ശ്രദ്ധ പതിപ്പിക്കുന്നുവോ, കർമ്മച്യുതി മൂലം അത്രതന്നെ ദോഷവും വന്നു ചേരുന്നു. എന്നാൽ എല്ലാം കൃഷ്ണപ്രീതികരമായി  കൃഷ്ണനിലേക്ക് തിരിയുമ്പോൾ കാമം പ്രേമമായി മാറുന്നു. സുഖം ആനന്ദമായി തീരുന്നു .
പരമ പ്രേമത്തോടെ ശ്രീകൃഷ്ണ പരമാത്മാവിനെ സർവ്വാത്മന ആശ്രയിക്കുന്നവന് വേദധർമ്മം, ദേഹധർമ്മം,ഗൃഹധർമ്മം, ലോകധർമ്മം ,ലജ്ജ,അപമാനം, അഭിമാനം, ദേഹസുഖം തുടങ്ങിയവയൊന്നും തന്നെ ബന്ധനങ്ങളായി തീരുന്നില്ല. അവർ സദാ നിത്യാനന്ദം അനുഭവിക്കുന്നു.

പ്രമാണം കൃഷ്ണപ്രേമികകളായ ഗോപികമാർ തന്നെ.

വന്ദേ നന്ദവ്രജസ്ത്രീണാം പാദരേണുമഭീഷ്ണശ
യാസം ഹരികഥോല്ഗീ്തം പുനാതി ഭുവനത്രയം!

ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ഹൃദയം

നമ്മുടെ

മനസ്സില്‍ ലൌകിക വസ്തുക്കളോടുള്ള ആഗ്രഹം വളരും തോറും നമ്മുടെ മനശ്ശക്തി കുറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കും. ചിലപ്പോള്‍
" ഇതൊരു നിസ്സാര ആഗ്രഹമല്ലേ അതുകൊണ്ടെന്താ കുഴപ്പം?"
എന്നു നമുക്കു തോന്നാം. എന്നാല്‍ അതിനു പിന്നാലെ വീണ്ടും വീണ്ടും കൊച്ചു കൊച്ചു ആശകളും അതിനോടുള്ള മമതയും ശക്തമാകും. അപ്പോൾ നമ്മള്‍ അവയുടെ യചാകന്മാരായി തരം താഴും. ആ വസ്തുവിനോടുള്ള മമത നമ്മുടെ യജമാനനുമായിത്തീരും. കേവലം ആഗ്രഹനിവർത്തിക്കായി കച്ചവട മനസ്ഥിതിയോടെ ഭഗവാനെ സമീപിക്കും. അതോടുകൂടി ഭഗവാനിൽ നിന്നും അകലാൻ തുടങ്ങുന്നു.

കുഞ്ഞുങ്ങളെ നോക്കു . അവർ ഈശ്വര സ്വരൂപികളാണ്. ലൌകികമായ അറിവ് നാം അവരിൽ നിറക്കുന്നത് വരെ എല്ലാവരോടും അവർക്കു സ്നേഹം മാത്രമേയുള്ളൂ. നിഷ്ക്കളങ്കമായി എല്ലാവരോടും സ്നേഹത്തോടെ പുഞ്ചിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഞാൻ എന്റെ എന്ന് അവരിൽ സ്വാർത്ഥത നിറക്കുമ്പോൾ അവരിൽ ആ നിഷ്കളങ്കമായ എല്ലാവരിലേക്കും ഒരേ പോലെ ഒഴുകിയിരുന്ന ആ സ്നേഹം നഷ്ടമാകുന്നു.

ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ഹൃദയം പരമപ്രേമസ്വരൂപമാണ്. ആ ഹൃദയം ശ്രീ രാധയാണ് . രാധയാകട്ടേ സര്‍വ്വഭൂതങ്ങളുടേയും ഹൃദയമാണ്. സർവ്വ  ചരാചരങ്ങളിലും രാധാപ്രേമമാണ് അനുസ്യൂതം ഒഴുകുന്നത്‌.പ്രേമത്തിന്റെ ഭാഷക്ക് അതിര്‍വരമ്പുകളില്ല. സകലചരാചരങ്ങള്‍ക്കും മനസ്സിലാകുന്ന ഭാഷയാണത്. ഒരു നദിയുടെ പ്രവാഹം പോലെ, ശരീരത്തിനും മനസ്സിനും സുഖം പകരുന്ന ഒരു കുളിര്‍കാറ്റുപോലെ, പരപ്രേമത്താല്‍ പരിപൂരിതമായ ഹൃദയം എല്ലാത്തിനേയും തഴുകിയൊഴുകും. അതാണ് കൃഷ്ണപ്രേമത്തില്‍ വൃന്ദാവനത്തിലെ സര്‍വ്വ ജീവജാലങ്ങളും മതിമറന്ന് നിന്നു എന്നു പറയുന്നതിന്റെ അര്‍ത്ഥം. അത് വൃന്ദാവനത്തിൽ ഇന്നും അനുഭവമാണ്‌.

ജീവിതത്തില്‍ മറ്റെല്ലാമുണ്ടായാലും, പ്രേമം ഇല്ലെങ്കില്‍, ഈശ്വരനോട് നിഷ്‌ക്കാമമായ ഭക്തിയില്ലെങ്കില്‍ സൗന്ദര്യവും സന്തോഷവും സമാധാനവും ഉണ്ടാകില്ല. കാരണം, ജീവിതം നിലനില്‍ക്കുന്നതുതന്നെ പ്രേമത്തിലാണ്. ലൗകീക കര്‍മ്മങ്ങളുടെ വിജയത്തിന് പോലും പ്രേമത്തിന്റെ ഊര്‍ജ്ജവും വീര്യവും ആവശ്യമാണ്.

ഉപാസനയും പ്രാര്‍ത്ഥനയും ഈശ്വരാരാധനയും ഒക്കെ ഭക്തിയും പ്രേമവും ഇല്ലാതെ സാദ്ധ്യമല്ല. നിഷ്‌ക്കാമപ്രേമം  ആണ് ഈശ്വരനിലേക്കുള്ള ഒഴുക്കിനെ അനായാസമായി സാധ്യമാക്കുന്നത് .

ജ്ഞാനമാര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ ശാസ്ത്രപഠനം ആരംഭിക്കുന്നതും അവസാനിപ്പിക്കുന്നതും പ്രാര്‍ത്ഥനയോടുകൂടിയാണ്. അതുകൊണ്ട് ഉള്ളില്‍ പ്രേമമില്ലാതെ ജ്ഞാനസാധന സാധിക്കില്ല.

എല്ലാ മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളുടേയും കേന്ദ്രബിന്ദു ഭക്തിയും പ്രേമവുമാണ്.ഹൃദയം നിറഞ്ഞ ഭക്തിയും പ്രേമവും രണ്ടല്ല.ഒന്നാണ്. നമ്മുടെ രണ്ട് കണ്ണുകൾ പോലെ,രണ്ടു കാതുകൾ  പോലെ, നാസാദ്വാരങ്ങള്‍ പോലെ, ഇരുകൈകാലുകൾ പോലെ തുല്യസ്ഥാനമാണുള്ളത്. അതാണ് രാധാകൃഷ്ണ പ്രേമം . പ്രേമമില്ലാതെ, ഈശ്വരഭക്തിയില്ലാതെ ജീവിതത്തില്‍ സന്തുഷ്ടിയും സമാധാനവും ഒരിക്കലും ഉണ്ടാകില്ല.
അരൂപിയായ ഈശ്വരനെ ശരീരിയാക്കി കാട്ടിത്തരാനും. വീണ്ടും അരൂപി യായി സ്വന്തം ഉള്ളില്‍ ഒതുക്കാനും നിഷ്‌ക്കളങ്കപ്രേമത്തിന് കഴിയും

ജയ് ജയ് ശ്രീ രാധേ !
ജയ് ജയ് ശ്രീ കൃഷ്ണ!