വാർമുടിക്കെട്ടിൽ ഞാൻ കാച്ചെണ്ണ തേക്കവേ
കാർമുകിൽ വർണ്ണനെ ഓർത്തു പോയീ
മഞ്ഞളെൻ മേനിയിൽ തേച്ചപ്പോൾ സുന്ദര
കൃഷ്ണപീതാംബരമോർത്തുപോയീ

കുളിരോലും വെള്ളത്തിൽ നീരാടി നിന്നപ്പോള്‍
യമുനയിൽ കണ്ണന്റെ രാസമോർത്തൂ.
ചെറുകാറ്റിലോളങ്ങളെന്നെത്തലോടവേ
കണ്ണനെന്നോർത്തു ഞാൻ കാതരയായ്.

ഈറനുടുത്തു ഞാൻ അമ്പാടിക്കണ്ണന്റെ
തിരുമുൻപിൽച്ചെന്നു തൊഴുതു നില്ക്കേ
ആടയ്ക്കായ് കൈ നീട്ടി നില്ക്കും സഖിയോടായ്
കളിവാക്കു ചൊന്നതുമോർത്തു പോയീ

അറിയാതെ ഞാൻ പുണ്യ വൃന്ദാവനത്തിലെ
പ്രേമസ്വരൂപിണി രാധയായീ
പ്രേമത്താലെന്നെ മറന്നു ഘനശ്യാമ-
സുന്ദരായെന്നു വിളിച്ചു ഞാനും

അന്നേരം  ചെഞ്ചുണ്ടിൽ ചേർത്ത മുരളിക
രാധേയെന്നെന്നെ വിളിച്ചുവെന്നോ
ആരുമറിയാതെ ചാരത്തുവന്നെന്റ
പാണിപിടിക്കുന്ന നേരത്തു ഞാൻ

എല്ലാം മറന്നുടൻ എല്ലാരെയും വിട്ടെൻ
കണ്ണന്റെ കാൽക്കലലിഞ്ഞു ചേരാൻ.
കണ്ണാ! നീ മാത്രമാണെന്നുമെന്റേതെന്ന്
നന്നായറിഞ്ഞു ഞാൻ കാത്തിരിപ്പൂ


സുദർശന രഘുനാഥ്
വനമാലി